Prakkiseren tijdens een puzzelrit

Een fotoverslag.

Deze puzzelrit was bedoeld om volledig gereden te worden tijdens de BE-dag 'Vreemde vierkanten op de Veluwe', op 18 april 1998 uitmuntend, doch krap, georganiseerd door Bart-Jeroen Hemstra, Frank Engelen en Danny Engelman. Of dat nou lag aan het 'Armchair-avonturisme' van de deelnemers of door een inschattingsfout van de organisatie is een discussie die ik hier niet zal aanvangen, in elk geval werd de rit al bij punt 9 bruut onderbroken door diezelfde organisatie, met als vervolgopdracht deze rit, ooit, alsnog te rijden. Hetgeen wij, Theo en Niek Eleveld, in oktober 1998 dus deden. Hieronder ons (foto)verslag.

Hier had het dus allemaal moeten beginnen. Destijds voor sommige groepen een probleem. Voor de duidelijkheid, deze uitspanning bevindt zich in Beekbergen, langs de oude weg van Apeldoorn naar Arnhem. Komend vanuit Apeldoorn aan de linkerkant van de weg.

 

En dit was het uitzicht dat Jan Prins bewonderde toen hij op de uitkijk zat naar vliegtuigen (met witte tonnetjes).

 

Punt 3 van de routebeschrijving spoorde ons aan om een associatie te zoeken.

En die vonden we: een stukje van de bergspoorweg van CAMCy, de uraniumontginningsonderneming uit de bergen van Mexico, compleet met stoomlocomotief…

 

en draaischijf…

 

Nadat wij proefondervindelijk een stoom- en een dieselloc met een gangetje van zo'n 70 km/uur tegen elkaar aan hadden laten botsen haastten wij ons om in hoger sferen te komen. Op Vliegveld Teuge wel te verstaan. Vertrok Bob hier met zijn op slinkse wijze via Peter Schilperoort gehuurde vliegtuigje? In oktober was er in elk geval weinig te doen.

 

Verder dus maar weer richting de Blankematerweg. Hier waren we gewaarschuwd dat we deze moesten inslaan voordat we 10 bochten gehad zouden hebben, en dat we anders te ver zouden zijn. Inderdaad, maar het duurde even voor we in de gaten hadden dat er een niet als weg herkenbare afslag bedoeld werd. Tevens was onze opvatting van 'meteen rechtsaf over brug' een andere dan de werkelijkheid waar meteen betekende: een meter of honderd. Na 2 rondjes over dezelfde, eigenlijk slechts met een ouderwetse Jeep te berijden, Blankematerweg waagden we tenslotte toch maar de sprong, en pastten ons aan de beschrijving van de organisatie aan.

Maar deze was nog niet klaar met haar slinkse streken. Welnee, met een duidelijk geventileerde uiting van goedheid gaf zij ons een aantal afbeeldingen mee, met hulp waarvan wij niet zouden kunnen verdwalen!

Nou dat hebben we geweten. Deze was inderdaad niet te missen.

 

En deze ging ook nog wel, na honderd meter achteruit te zijn gereden.

 

Maar deze beeldt waarschijnlijk een huis ergens in noord-oost Groningen, of nee, in Giethoorn af.

 

En als klap op de vuurpijl heeft de organisatie bij de van haar afkomstige, hieronder afgebeelde foto links, een echte luizestreek uitgehaald. De afbeelding blijkt een oude opname te zijn, en na het nemen hiervan heeft de organisatie de op de foto hoog opstekende bomen gewoonweg gekapt! Geen wonder dat we zowat in Zwolle terecht kwamen, dat toch nog zo'n 10 kilometer verder lag. Hieronder het overtuigend bewijs, links de trucage van de organisatie, rechts de werkelijkheid (zoek de verschillen!)

 

Zie hier het bewijs:

 

Goed, toen we dus eenmaal wisten dat we in de termen van onze allervriendelijkste organisatie moesten denken werd het makkelijker. "Klopt het nou dat we dat lullige weggetje inmoeten?", "Lullig weggetje? Dan zeker!".

Onze Volvo werd derhalve omgetoverd tot terreinwagen, en dwars door de Veluwse oktoberblubber, over heuvels en heidevelden heen reden we vervolgens zonder veel moeite, zonder door Horlogesmokkelaars te worden lastig gevallen naar de beruchte richtingaanwijzer, waarop het nummer van het door ons te bezoeken bamismijthuis zou moeten prijken.

 

Echter, de grillige oktoberweergoden (en die van mei, juni, juli, augustus en september) hadden reeds korte metten gemaakt met de cryptische uitkomst van deze simpele opgave. OK, we wisten natuurlijk wel dat er ooit het getal 2 op had gestaan, maar dat vonden we te makkelijk. Dus zijn we maar het onderstaande heideveld overgestoken (alweer geen vliegtuigen met morseseinen), waardoor we uiteindelijk ook in een zeer behoorlijke eettent onze gooi- en smijtkwaliteiten konden testen.

 

En daarmee kwam onze expeditie tot een prima-prima einde. Onder het eten werd wat gefilosofeerd over een in 1999 te houden Bob Evers Evenement (en, hoewel we dat toen nog absoluut niet wisten heeft dat inmiddels geresulteerd in 'Bob Evers in Den Bosch' op 6 maart 1999. Een vruchtbare dag dus. Bij deze nogmaals dank aan de Organisatie, die ons door haar te krap gebleken schema (ja, ik weet het, dat komt omdat we allemaal Armchair-avonturiers bleken te zijn) een puike invulling van een vakantiedag heeft bezorgd. Je moet tenslotte toch wat als de avonturen je niet vanzelf om de oren vliegen.

Copyright 1999 by Theo Eleveld, laatst gewijzigd op 28 maart 2006